verhalenwedstrijd 2021 (inzending 6)

Dit verhaal is een inzending voor de verhalenwedstrijd 2021, georganiseerd door Cultuur Overdag in het kader van de Boekenweek 2021 met als thema ‘Tweestrijd’.

Tweestrijd

door Suzanne van Leeuwen (Son en Breugel)

6.30 uur.
De wekker rukt me uit mijn diepe slaap.
Maandag.
Buiten is het nog donker en met de temperaturen die bij deze tijd van het jaar passen, kan er nauwelijks sprake zijn van fris en fruitig opstaan.
Waarom zijn die weekenden zo kort?
Maandag…. ik heb zoooo geen zin om naar mijn werk te gaan vandaag. De mailbox heeft het hele weekend tijd gehad om zich te vullen met berichten van zeurende klanten die geen greintje medeleven zullen tonen voor de hardwerkende klantenservice.
Egoïsten!
De behaaglijke warmte die mij insluit, weerhoud mij ervan om mijn been uit het bed te schuiven en mijn blote voet op de koude vloer te zetten.
Snoozen dan maar?
Ach, die drie minuten doen er ook niet toe.
De verleiding van mijn warme knusse nestje versus het vooruitzicht op het ijsvrij maken van de voorruit van de auto, het spitsroede rijden tussen al die chauffeurs die met hun hufterige rijstijl proberen te compenseren dat ze te beroerd zijn om 10 minuten eerder te vertrekken.
Wat is dat toch? Waarom denken ze allemaal dat ze in een tijdmachine rijden?
Ze hebben er alles voor over om op tijd te komen: te hard rijden, door donker geel rijden, afsnijden, bumper kleven…. maar die 10 minuten eerder vertrekken, nee, die hebben ze er niet voor over.
Zucht
Ik zou natuurlijk kunnen zeggen dat ik ziek ben.
De verleiding….
In mijn gedachte vormt zich het beeld van een paar uurtjes extra in mijn warme bedje. Daarna op mijn gemak een warme douche, wat cafeïne en een uitgebreid ontbijt. Krantje erbij.
De hond in de tuin (ruim ik straks wel op) want aankleden op een “vrije”dag, nee, dat hoef dan ook niet. We wandelen vanmiddag wel even.
Een glimlach vormt zich op mijn lippen en ik knijp nog even mijn ogen dicht.
En daar is het dan… mijn geweten.
Schaam je!
Als een lastige mug die om mij heen blijft zoemen en mijn zoete slaap verstoord, blijft mijn geweten mij vervelen.
Bzzzzz…. denk aan je collega’s…..bzzzz….. er komen ook wel eens mails binnen van klanten die wél dankbaar zijn….bzzz….het zijn maar een paar uurtjes….bzzzz.
Ik probeer de balans van de weegschaal in mijn hoofd te herstellen met tegenargumenten.
Ik werk hard genoeg. Mijn collega’s zijn ook wel eens ziek. Alleen vandaag, morgen ben ik er weer en doe dubbel mijn best.
Het lijkt wel touwtrekken.
Ik zou kunnen zeggen dat ik darmklachten heb, Die heb je niet en dat weet je! Hoofdpijn? Nee migraine, dat is erger. Weet je wat erg is? Liegen!
Een blik op de wekker doet me beseffen dat ik snel een beslissing moet nemen.
Ik zou natuurlijk de gewonnen extra uurtjes thuis vandaag kunnen gebruiken om iets nuttigs te doen in huis. Hmmmm……
Met een diepe zucht stap ik uit bed, wankel rillend over de koude vloer richting badkamer, giet vervolgens een overdosis cafeïne in mijn ontwakende maag, vlug ontbijtje en de krant blijft liggen, want de tweestrijd in mijn hoofd heeft mij beroofd van die extra tijd.
Knorrig krab ik mijn voorruit schoon en vertrek. Vriendelijk glimlachend tegen de gebruikelijke haast-je-rep-je chauffeurs rijd ik de vertrouwde route naar mijn werk.
Daar aangekomen wens ik iedereen een goede morgen en start mijn computer op.
125 mails.
Zucht
Ik vervloek mijn geweten en begin te lezen…..
“Beste klantenservice, ik wilde u hartelijk danken dat u mijn klacht zo snel heeft opgelost, mijn bestelling was nog op tijd en mijn moeder was echt blij verrast”.
Ach….

Informatie delen:
%d bloggers liken dit: