verhalenwedstrijd 2021 (inzending 21)

Dit verhaal is een inzending voor de verhalenwedstrijd 2021, georganiseerd door Cultuur Overdag in het kader van de Boekenweek 2021 met als thema ‘Tweestrijd’.

Tweestrijd

door Gillian de Bart (Nuenen)

Het is nu een week geleden dat Anne dronken thuis kwam. Ze heeft deze week niets van Wiep gehoord en daar baalt ze van. Wiep geeft haar de ruimte, weet ze. Maar ze mist haar gewoon. Ed en zij hebben deze week alleen gepraat als het echt noodzakelijk was. Meestal ging het dan over de kinderen of wie de hond zou uitlaten. Ed is nog steeds boos, dat ziet ze wel, maar waarom nou helemaal? Omdat ze een keer dronken thuiskwam? Ze loopt met Linq het bos in, zo heerlijk even er uit zonder kinderen, zonder Ed. Ze klikt Linq los van de lijn die er meteen als een speer vandoor gaat, maar na 20 meter even omdraait om te kijken waar zij blijft. Anne geniet van haar hond, hij is zo grappig. Maar dan nemen toch haar zorgen weer de overhand. Hoe kan het toch allemaal zo lopen? Ze dacht dat ze voor altijd en altijd van Ed zou houden. Verliefd worden op een ander en dan ook nog op een vrouw, dat had ze toch echt niet verwacht.

Ze denkt aan Wiep, hoe zij haar aanraakte en kuste, zo zacht, zo fijn. En zij had naar meer verlangd, zo veel meer. Het is niet alleen nieuwsgierigheid hoe het zal zijn met een andere vrouw, het is vooral Wiep. Hoe ze ruikt en voelt. Natuurlijk heel anders dan Ed. Dat is ook geen eerlijke strijd, een mannenlichaam is natuurlijk heel anders dan een vrouwenlichaam. Zeker mannen boven de veertig. Harig en hoekig. Anne moet een beetje lachen om zich zelf, terwijl de situatie meer om te huilen is. “Sjezusss, nu weet ik al niet eens meer of ik nou moet lachen of moet huilen”, zegt ze hardop. Gelukkig is er niemand in het bos, alleen Linq kijkt even op van zijn gesnuffel als hij haar stem hoort. Ze hoort de bladeren onder haar voeten en kijkt er naar, bij iedere stap schuiven er wat blaadjes naar voren, alsof het golfjes in de zee zijn die voor haar wijken. Ze denkt aan haar gezin, twee puberkinderen die al genoeg sores hebben zonder dat hun ouders zouden gaan scheiden. Deze week was het toppunt van spanning in huis. Het zit natuurlijk al lange tijd niet goed, maar deze week hebben de kinderen het echt wel gemerkt. “Het is weer super gezellig hier!”, had Emma gisteren geroepen voordat ze naar boven stampte. Daan zit sowieso meer boven dan beneden en deze week heeft Anne hem helemaal niet gezien eigenlijk. Maar dat is ook wel fijn, ze kan de kinderen er gewoon even niet bij hebben, zoveel spinsels in haar hoofd. Haar gedachten gaan naar Wiep, wat zou ze nu graag met Wiep hier door het bos lopen, of beter nog ergens op een warm strand zitten. Maar ze weet dat het zo makkelijk niet zal gaan. Ze weet dat er heel veel woorden zullen vallen, tranen zullen vloeien en wat als de kinderen boos op haar worden? Bij Ed blijven zou voor de kinderen natuurlijk veel beter zijn. Maar mag je ook voor je eigen geluk kiezen? Ze is bijna terug bij de auto, Linq is ondertussen naast haar komen lopen, Anne veegt de tranen van haar gezicht voordat ze de hond in de achterbak laat springen.

Ze loopt de keuken binnen, Linq rent naar zijn waterbak om deze geheel leeg te slobberen. Ed zit aan tafel, een kop koffie voor hem tussen zijn handen. “We moeten even praten”, zegt hij en nog voordat ze zit, “Ik denk dat we beter uit elkaar kunnen gaan Anne, ik zie dat de liefde op is, bij ons allebei”.

Informatie delen:
%d bloggers liken dit: